Weinig te melden, maar toch veel tekst getypt uiteindelijk.

Gebeld met iemand die mogelijkerwijs nog een hytte aan mij zou kunnen verhuren; “ja, na de zomer, nu heb ik een overeenkomst met een bemiddelingsbureau”. Nog één of twee opties in de wacht …

Bij de Sociale Dienst langsgeweest, me beter en werkeloos gemeld; niet dat dat financieel wat uitmaakt, want als voormalig ondernemer heb ik geen recht op ww en val ik dus terug op de bijstand. Het ziektegeld dat ik als zieke kreeg, ging van de bijstanduitkering af, nu niet meer dus. Moest wel even langs de bank: ik heb van mijn moeder een handje geld geleend om de auto van ouwe Per te kopen (15.000 kr, €1500, weinig geld), maar omdat dat op mijn bankrekening stond, was ik niet “arm” genoeg om mijn bijstanduitkering te verlengen. Maar de dame van de bank heeft het bedrag overgeschreven naar de spaarrekening die we ooit geopend hebben (niet dat er wat opstaat overigens), dus kon ik met het (vernieuwde) saldobriefje weer langs de Sociale Dienst. Nu was ik arm genoeg …
Sånn er livet
zeggen we dan hier in ‘t Noors, zo is het leven.

Ik heb ook even geteld: ik heb op dit moment twintig sollicitaties uitstaan. Eén hier in de buurt: in Dale, aan de andere kant van de Dalsfjord ten zuiden van ons, zit een softwarebedrijf. Heb daar twee maanden geleden al een open sollicitatie heen gestuurd, die na een maand netjes afgeschreven werd, maar nu stond er een advertentie in de krant voor een functie waarvoor ik misschien eventueel mogelijkerwijs wel in aanmerking zou kunnen komen, dus de standaardbrief maar weer even aangepast en op de elektronische bus gedaan. Afwachten maar weer.
Sånn er livet.

Geduld oefenen leer je hier wel: ik heb ook een sollicitatie uitgestuurd naar een functie bij een provincie. In de binnenlanden dat wel, maar toch: een vacature. Solliciteren moest elektronisch. Gedaan dus; krijg ik een dikke week later een papieren brief (met een doorkijkenvelop, en postzegel en zo …), waarin de ontvangst van de sollicitatie werd bevestigd, en de mededeling dat ze verwachtten met de hele procedure vier weken bezig te zullen zijn.
Sånn er livet
.

Jullie moeten de groeten hebben van de tandarts: die heeft zichzelf van een toekomstige inkomstenbron beroofd. Hij is al geruime tijd bezig geweest met wortelenkanalenbehandelingen, en hij moest nog één kies afmaken. Maar op mijn melding dat er misschien toch iets scheef zit daar, omat ik allerlei zenuwtrekjes bij mijn slaap voel (niet in mijn slaap, maar bij mijn slaap), alsof er een insekt onderhuids aan ‘t kruipen is, heeft hij nog ‘s goed gekeken, en met behulp van een verse røntgenfoto, kwam ie tot de volgende conclusie.
Er zit niet alleen iets verkeerds binnen in de wortelpunten van die kies, maar eronder, in het kaakbot, is ook een ontsteking ontstaan. En omdat het wondvocht dat daarbij ontstaat (ik weet niet meer of het noorse woord nu etter of pus was, maar ik begreep het wel), opgesloten zit en eruit wil, heeft het zich een weg gebaand door het kaakbot en tandvlees heen, en kwam door een minuskuul gaatje naar buiten. Hetgeen de vieze smaak in de mond verklaarde die ik eigenlijk al heel lang heb.
Afijn, optie 1 was met de expresboot naar Bergen, door een tandwortelspecialist aldaar een specialistische wortelkanaalbehandeling laten aanleunen, terug met de boot, 3500 kr armer, zonder garantie dat de ontsteking over gaat en dus het probleem verholpen is. Optie 2 was trekken, à raison van 800 kr.
Nee, dokter, specialist, apotheek, ziekenhuis en zo zitten wel allemaal in het ziektekostenverzekeringpakket dat iedere belastingbetaler gratis meekrijgt, maar de tandarts niet. Sånn er livet. Eerst vanaf woensdag een penicillinekuur geslikt (twee uur niets eten, pil slikken om 13:00 en 18:00 uur, half uur niet eten, en om 23:00 uur zelfs twee pillen, en dan ook nog mijn oppeppers om 19:00 uur en slaappillen een half uur voor de gewenste inslaaptijd ….), en vanochtend om 08:30 uur naar Askvoll. Ging zowat van mijn stokje door de verdovingsprikken, maar we hebben het overleefd. Kies heb ik meegekregen.

Maar ik heb het idee dat mijn serotonineheropnameremmers (pff, wat een woord, anti-depri-pil in ‘t kort) aardig werken; ik heb af en toe het gevoel dat mijn humeur in elk geval niet meer stuk kan. Ik heb de internetradio aan, ik loop mee te zingen, het is bijna gezellig hier smiley.
Maakt het uit dat er vandaag een centimeter hagel en natte sneeuw viel: zomer wordt het toch wel! En af en toe speelt Ajax goed, het Nederlands elftal heeft gewonnen van de vrolijke Schotten: ik denk dat ik vanavond een biertje mag …

Sånn er livet