Blog Image

t*log

Wat is t·log?

In t·log lees je mijn visie op de wereld, en met name mijn wereld, hoe bescheiden die ook moge zijn ...

Eventyrer til en nedernordmann – nå også på norsk

På nedernorsk Posted on 24 Nov, 2012 15:23

Intro

Hva mine norske venner kanskje ikke vet om, er at jeg har skrevet en blog siden det var snakk om at vi skulle flyte til Norge. Regelmessig, skjønt regulariteten ble mer og mer uregelmessig da årene gikk. Min siste bidrag er fra 31. desember 2011, 329 dager siden. Nå, etter 329 dager, kan det nå være en grunn for en stukkie, som min gamle avdøde far pleide å si. Og jeg skal prøve å gi mine norske venner noe å lese, tross at jeg ikke kan love at det skal være like morsomt som mine eventyrer på nederlandsk. Ordskatteunndragelse, vet du…

Ja, jeg vet, det er et par ting som har skjedd i de 329 dager, men hvis jeg må gå og oppsommere alt, da (a) er jeg ikke klar om 329 dager, får jeg (b) høydeskrekk av det fjellet som jeg mentalt må overvinne fordi jeg har alldri klart å realisere mine gode intensjoner om å jevnlig publisere noe. Og (c) det er så mye som skjedde at sannheten ville seriøst krenkes på grunn av mangelfullhet og ufullstendighet.

Nå, i dag, 23. november 2012, etterlot jeg alt det som skjedde før og dro jeg tilbake til arbeidet, (bare 50% friskmeldt, eller sykemeldt, selvfølgelig), så det kan ansees som et nytt kapittel, og i denne samenheng kan jeg prøve å sette tastaturen i gang igjen.

23 november 2012

Komme i gang altså. Ikke med min egen drosjebil, fordi den brukes av en kollega, men med en Prius. Alle våre biler er nye, ja, og fullpakket med elektronikk som tar seg av alt mulig for deg. Og automat-gir, noe som også innebærer novelties.

Så jeg kjørte Priusen i går kveld fra sentralen i Bergen EkstremtWest til huset mitt i Bergen-Sør. Jeg hadde klart å få motoren i gang, nei da, ikke nøkkelen i tenningen og vri rundt, bare å holde nøkkelen i lommen, og trykke på Power-knappen. Deretter starter motoren, i hvert fall hvis du har foten stående på bremsen, til tross for at giren står i P og den fot-betjente håndbremsen er på. Jeg hadde klart å kjøre unna, og etter fem minutter, alt syntes å være klarert. Jeg kommer til et lyskryss, og jeg syntest det kunne være gøy å sette giret i nøytral, P-knappen. Vellykket. Men når lyset skiftet og jeg ville kjøre, fikk jeg giret ikke er i Drive-modus, uansett hva jeg prøvde. Vel, det er ikke sånn gammeldagse gir med stenger og koblinger som skyver noen tannhjul sammen, nei, det er elektronisk. Kvikk og lett som erkeengelen Gabriel, men du får ingen respons fra girkassen at du gjør noe galt. Han bare gjør ingenting.

I mellomtiden ble jeg stående ved lyset, alle før meg hadde allerede kommet seg hjem og satt bak spuds, mens de bak meg ønsket også å delta. Panikklys på å indikere at ikke alt var i orden som jeg skulle ønske meg, og de utålmodige tullinger flyr rett forbi meg. Og plutselig hadde jeg en inspirasjon, en Bright Moment, en brainwave: Når man skal engasjere hvilket gir som helst, trykkes bremspedalen samtidig. Fotbremsen nedtrykket, to fingre til å skyve girspaken til venstre og ned, og voilá, da var D aktivert. Jeg klarte til og med det samme grønnlyset.

På jobb

I dag altså produktiv kjøring. Kaffe ved Statoilen, nå fremdeles gratis med min 2012 kaffekoppen, om en drøy måned må jeg kjøpe meg en ny en (til bare kr 149 for ett år ubegrenset kaffe). I taxikøen på Flesland, kun få drosjer heldigvis, så ble det snart action: to finnene som skulle til hurtigbåten. Og da vi var på vei, klarte jeg ikke å huske hvordan den j”#¤%&% taxameteren skulle settes i gang. Og med all denne fiksing og triksing, hadde meteren registrert en standard minimumtur , lagret den og sendt til sentralen. Mens jeg visste ingenting. Så da var det 97 kr i omsettning, uten en krone å se. Men neste forsøk gikk heldigvis godt.

Jeg har knapt klart å avlaste finnene på tiden ved Strandkaien: tre kvarter kjøring fra flyplassen til byen – en tur som normalt tar 20 til maks 30 minutter – indikerer at det var travelt, med møkkavær og kvelds- og helgrushet. Men møkkavær er også taxivær, så da ble det en rekke med turer, fra 15 til 19. Scoret nesten en dagensomsetning på bare fire timer. Så da jeg fant ut at jeg bare måtte tenke på meg selv: jeg tok en skikkelig pause (nytt!), kjøpte meg biff pluss et utvalg fra salatbar pluss yoghurt-med-nøtter og spist hjemme.

Etter middag var det først gang en litt roligere, inntil ca kl 23t, og deretter trakk farten opp igjen. Mange kjøring frem og tilbake – men det er det som innebærer å kjøre taxi – og mot kl 03 en bestilling. En svensk dame, til Florvåg på Askøy. Hva skal det være? 20 km utenfor byen? Kyggelig tur. Lady snakket, jeg nikket og humde (vanligvis jeg lykkes fint til å forstå svensk, men hun var en ekstraordinær unntak), kjørt henne hjem, fikk betalt, og da på vei tilbake til byen.

Herr C

I Kleppestø (fremdeles på Askøy) praiet av tre personer, til en større eller mindre tilstand av alkohol. En ung dame A som ikke lenger kunne stå på bena, en ung dame B som holdt både seg selv og dame A på bena, og en ung mann C. Dame B sa at vi skulle til … rdal. Da tenkte jeg Lærdal, 150 km, men det var Erdal, 5 km. Dame B visste å overbevise dame A om at det ikke gikk an å spy akkurat nå i bilen, og vi nådde Erdal ganske snart. På dame B sitt spørsmål til herr C hvor han tenkte å overnatte, mente herr C at damene absolutt kunne tenke før en løsning. Dame B, som hadde bemerkelsesverdig oversikt på dame A sin tilstand og herr C sine utskeielser, visste å overbevise herr C av det motsatte. Damene slapp ut og betalte. Og da var det herr C i bilen min. Litt sur, kanskje han hadde tenkt seg en anne slutt til kvelden. Damene var jo flotte …

Han spurte meg om jeg skulle tilbake til byen. Ja, sa jeg. Kan jeg få sitte på? Og jeg var klar nok til å innse at han mente “gratis”. Jeg ga ham tydelig valget: Det er enten å sitte på mot betaling eller å gå. Mumle, mumle, mumle. Så jeg starter nå taksameteret, sier jeg. Ja, sier han.

Og vi kjører tilbake til byen, mens taksameteret tikker unna kroner og kilometer og minutter. Nei, han skulle ikke til en spesiell adresse, sentrum var god nok. Så jeg kjører mot krysset Strandgaten – Torgallmenningen, stopper bilen foran kina-restauranten, stopper taksameteren, og sier: da blir det 557 kroner. Han åpner sin dør, kommer seg ut (jeg antok for å finne frem sin lommebok), og går bort. Stille, rolig, men bort, mot Torgallmenningen.

Jeg ser hva som skjer, og tenker for meg selv, jeg la meg ikke frastjele mine hard fortjente 500 kr. Jeg sveiv bilen i gir, gir en haug gass og en sveiv på rattet til å smette unna lyktestolpen og plantekassen, og vri oppå Torgallmenningen, rett før 7Eleven der. Jeg stanset bilen, og se herr C i mellom folket foran 7Eleven. Han ser meg, og stikker av løpende. Heldigvis er det også to vakter (eller kalles de voktere, sånne Securitas gutter med øreplugger og gym-muskel) som ser på meg og spør: Stikker han? Ja, sier jeg, han skylder meg 500 kr. Og de to vaktene etter ham, rundt hjørnet, gjennom Strandgaten, og de tre liksom forsvinner rundt neste hjørne ved Christian Michelsens gate.

Mens jeg ser etter de, småpratet jeg med en noen andre der, “se til bilen din,” og jeg ser at sakte men sikkert, triller den bakover, mot hovedveien og krysset. Jeg trekker en sprint (og sannsynligvis en kalv muskel til ødeleggelsen), og klarer å få benet innover, og trykke på bremspedalen. Nå tar jeg meg et øyeblikk til å sikre girspaken i P-posisjon og fot-opererte håndbremsen aktivert.

Mens jeg snakker med tilskuere og se hvor trioen forsvant ut av synet, fins da plutselig en av disse vaktene som kommer fra Valkendorffsgaten, om jeg bare vil følge ham til politi-patruljen som de har overført herr C til. Han hevdet at det hele var en misforståelse, og sa at selvfølgelig ville han betale for turen.

Under oppsyn av politimannen har han oppgjort sin gjeld, og etter at jeg hadde forklart hele henvendelsen til politibetjenten, fikk vi alle gå vår vei..

Min vei gikk hjem. Min dagens jobb var over, lommeboka ganske full, min kalv svært såret, og det var på tide å finne dynen.

[Oversatt fra denne posting på nederlandsk. ]
[Unnskyldning: det er ikke bare nedernorsk: det er Google Translate sin norsk, forbedret av en nedernordmann. How low can you go?]



De ongelooflijke herrijzenis van het t·log

Herrezen Posted on 24 Nov, 2012 05:44

Na 329 dagen is er nu wellicht een aanleiding voor een stukkie, zoals wijlen mijn overleden vader placht te zeggen.
Ja, ik weet, er is het een en ander geschied in die 329 dagen, maar als ik dat allemaal moet gaan opsommeren, ben ik (a) over 329 dagen nog niet klaar, krijg ik (b) hoogtevrees van die berg die ik geestelijk moet overwinnen omdat ik mijn goede voornemens om regelmatig een stukje het licht te doen zien, niet heb gerealiseerd. En (c) is er zóveel gebeurd, dat ik de waarheid ernstig geweld aan zou wegens onvolkomen- en onvolledigheden.

Nu, vandaag, 23 november 2012, ben ik na het diverse gebeurde weer aan het werk gegaan, zij het slechts 50%, dus dat zou je als een nieuw hoofdstuk kunnen beschouwen, en daaraan gekoppeld kan ik proberen de pen weer ter hand te nemen.

23 november 2012

Aan de slag dus. Niet met mijn eigen taxi, want die is aan een ander ter beschikking gesteld, maar een Prius. Allemaal nieuw, dat wel, maar volgestouwd met elektronica die van alles voor je regelt. En automaat, hetgeen ook weer nieuwigheden met zich meebrengt.

Zo reed ik gisteravond met die Prius van de centrale in Bergen-UiterstWest naar mijn huis in Bergen-Zuid. Ik was erin geslaagd de motor op gang te krijgen: nee, geen sleutel in het contactslot steken en ronddraaien; de sleutel hou je in je jaszak en je drukt op de knop Power. Dan start de motor, als je tenminste je voet op de rem hebt staan, ondanks dat de versnelling in P staat en de voetbediende handrem geactiveerd is. Ik was erin geslaagd weg te rijden en na vijf minuten leek alles vertrouwd te worden. Ik kom bij het stoplicht, en ik denk ik zet ‘m in z’n vrij. Lukt. Maar toen het licht op groen sprong en ik wilde gaan rijden, kreeg ik de versnelling niet in de Drive-stand, wat ik ook probeerde. Nou is die versnellingspook niet van het ouderwetse type dat met stangen en koppelingen een aantal tandwielen met elkaar in nauw contact brengt; nee, het is elektronisch. Lichtvoetig als de aartsengel Gabriël, maar je krijgt dus geen respons vanuit die versnellingsbak dat je iets verkeerds doet. Hij doet gewoon niets.

Ondertussen stond ik dus bij dat verkeerslicht, iedereen vóór mij was allang thuis aangekomen en zat achter de piepers, terwijl die achter mij ook wilden aanschuiven. Paniekverlichting aan, ten teken dat niet alles even in orde was als ik me zou wensen, en de ongeduldige dazen stoven mij meteen voorbij. En opeens had ik een ingeving, een Helder Ogenblik, een brainwave: bij het inschakelen van enige versnelling, drukke men gelijktijdig op de voetrem. Voetrem ingedrukt, schakelpookje met twee vingers naar links en omlaag, en hatsikidee, daar was de D geactiveerd. Ik kon zelfs nog door hetzelfde groene licht.

Aan de slag

Vandaag dus productief rijden. Koffie gehaald bij de Statoil, nu nog gratis met mijn 2012-koffiebeker, over dik een maand moet ik een nieuwe kopen (à raison van kr 149, voor een jaar lang onbeperkt koffie tappen). In de taxirij op Flesland, kort rijtje gelukkig, dus al gauw aan de beurt: twee Finnen die naar de snelboot moesten. En toen we op weg waren, wist ik niet meer hoe ik een rit moest starten op de taxameter! En met al dat geklungel had de meter een standaard-minimumrit geregistreerd, afgesloten en naar de centrale verzonden. Terwijl ik van niks wist. Dus kr 97 omzet, zonder een kroon te vangen. Maar de volgende poging ging gelukkig wel goed.

Ik heb de Finnen ternauwernood op tijd bij de boot kunnen afzetten: dik drie kwartier van het vliegveld naar de stad – hetgeen normaliter 20 tot max 30 minuten duurt – geeft aan dat het druk was, met hondeweer en avondspits en weekendspits. Maar hondeweer is ook taxiweer, dus ik ben achterelkaar bezig geweest met ritten, van 15 tot 19. Bijna een dagomzet in vier uur gescoord. Toen vond ik dat ik maar even aan mezelf moest denken, een echte pauze genomen (nieuw!), een biefstukje plus een selectie uit de saladebar plus een yoghurt-plus-nootjes gescoord en thuis gegeten.

Na het eten was het eerst wat stiller, tot circa 23 uur, en toen trok het weer aan. Veel heen en weer gereden – maar dat is inherent aan taxiën – en tegen 03en een bestelling. Een Zweedse dame, naar Florvåg op Askøy. Wat zal dat zijn? 20 km buiten de stad? Gezellig ritje. Dame converseerde, ik knikte en humde (meestal lukt het me aardig om Zweeds te verstaan, maar zij was een uitzonderlijke uitzondering), thuis gebracht, betaald, en weer op weg naar de stad.

Heer C

In Kleppestø (nog steeds op Askøy) aangeroepen door een drietal personen, in meer of mindere staat van alcohol. Eén jongedame A die niet meer op haar benen kon staan, een jongedame B die zowel zichzelf als dame A op de been hield, en jongeman C. Dame B verklaarde dat we naar …rdal gingen. Even dacht ik Lærdal, 150 km, maar het was Erdal, 5 km. Dame B wist dame A ervan te overtuigen dat het niet opportuun was om nu te gaan kotsen, en we wisten Erdal al gauw te bereiken. Op de vraag van dame B aan heer C waar hij dacht te gaan overnachten, meende heer C dat de dames daarvoor zeker wel een oplossing konden bedenken. Dame B, die opmerkelijk overzicht had over dame A en de strapatsen van heer C, wist hem van het tegendeel te overtuigen. De dames stapten uit en betaalden. En toen zat heer C bij mij in de auto.

Hij vroeg mij of ik terug ging naar de stad. Ja, zei ik. Mag ik meerijden? En ik was helder van geest genoeg om door te hebben dat hij daarmee bedoelde “zonder te betalen”. Ik heb hem toen duidelijk gezegd: Het is ofwel meerijden tegen betaling ofwel lopen. Mompel, mompel, mompel. Dan start ik nú de taxameter, zeg ik. Ja, zegt ie.

En we rijden terug naar de stad, terwijl de taxameter netjes de kronen en kilometers en minuten wegtikt. Nee, hij hoefde niet naar een speciaal adres, het centrum was goed genoeg. Dus ik vind een plek waar ik kan staan, stop de auto, stop de taxameter, en zeg: dat is dan 557 kronen. Hij doet zijn deur open, stapt uit (naar ik aannam om beter bij zijn portemonnee te kunnen), en loopt weg. Rustig, kalm, maar wel wég, de Torgallmenningen op, de grote voetgangerzone midden in het centrum.

Ik zie dat zo gebeuren, en denk bij mijzelf: ik laat me geem 500 kr door de neus boren. Ik slinger de auto in zijn versnelling, geef een dot gas en een slinger aan het stuur om lantaarnpaal en bloembak te ontwijken, en draai de Torgallmenningen op, tot vóór de 7Eleven daar. Ik stuif de auto uit, en zie heer C daar tussen de mensen voor de 7Eleven. Hij ziet mij, en zet het op een lopen. Gelukkig staan er ook twee wachters (of heten dat wakers, van die Securitas-boys met oordopjes en sportschool-spierballen) die mij aankijken en vragen: Smeert-ie ‘m? Ja, zeg ik, hij is mij kr 500 schuldig. En die twee wachters achter hem aan, terug de hoek om, door de Strandgaten, en gedrieënlijk verdwijnen ze om de volgende hoek.

Terwijl ik ze nakijk, word ik aangestoten door weer iemand anders, “kijk eens naar je auto”, en ik zie hoe die langzaam, maar verdraaid zeker, achteruit rolt, op weg naar de grote weg en het kruispunt. Ik trek een sprint (en waarschijnlijk een kuitspier naar de gallemiezen), en weet nog op tijd mijn been naar binnen te steken en op de voetrem te drukken. Nu neem ik even de tijd om met de hand de versnelling in de P-stand te zetten en de voetbediende handrem te activeren.

Terwijl ik aan de praat ben met omstanders en uitkijk naar waar het drietal uit het zicht in verdwenen, komt opeens een van die wachters van de andere kant, of ik hem maar even wil volgen naar de politiepatrouille aan wie zij heer C hebben overgedragen. Hij beweerde dat het allemaal een misverstand was en zei dat hij natuurlijk wilde betalen voor de rit.

Toen hij onder het toeziend oog van de politieman zijn schuld had voldaan, en ik de toedracht nog eens uitvoerig uit de doeken had gedaan, mocht ieder zijns weeg gaan.

Mijn weeg ging naar huis. Mijn dagtaak zat erop, mijn portemonnee is aardig gevuld, mijn kuit doet gemeen zeer, en het wordt tijd om te gaan tukken.