Blog Image

t*log

Wat is t·log?

In t·log lees je mijn visie op de wereld, en met name mijn wereld, hoe bescheiden die ook moge zijn ...

De ongelooflijke herrijzenis van het t·log

Herrezen Posted on 24 Nov, 2012 05:44

Na 329 dagen is er nu wellicht een aanleiding voor een stukkie, zoals wijlen mijn overleden vader placht te zeggen.
Ja, ik weet, er is het een en ander geschied in die 329 dagen, maar als ik dat allemaal moet gaan opsommeren, ben ik (a) over 329 dagen nog niet klaar, krijg ik (b) hoogtevrees van die berg die ik geestelijk moet overwinnen omdat ik mijn goede voornemens om regelmatig een stukje het licht te doen zien, niet heb gerealiseerd. En (c) is er zóveel gebeurd, dat ik de waarheid ernstig geweld aan zou wegens onvolkomen- en onvolledigheden.

Nu, vandaag, 23 november 2012, ben ik na het diverse gebeurde weer aan het werk gegaan, zij het slechts 50%, dus dat zou je als een nieuw hoofdstuk kunnen beschouwen, en daaraan gekoppeld kan ik proberen de pen weer ter hand te nemen.

23 november 2012

Aan de slag dus. Niet met mijn eigen taxi, want die is aan een ander ter beschikking gesteld, maar een Prius. Allemaal nieuw, dat wel, maar volgestouwd met elektronica die van alles voor je regelt. En automaat, hetgeen ook weer nieuwigheden met zich meebrengt.

Zo reed ik gisteravond met die Prius van de centrale in Bergen-UiterstWest naar mijn huis in Bergen-Zuid. Ik was erin geslaagd de motor op gang te krijgen: nee, geen sleutel in het contactslot steken en ronddraaien; de sleutel hou je in je jaszak en je drukt op de knop Power. Dan start de motor, als je tenminste je voet op de rem hebt staan, ondanks dat de versnelling in P staat en de voetbediende handrem geactiveerd is. Ik was erin geslaagd weg te rijden en na vijf minuten leek alles vertrouwd te worden. Ik kom bij het stoplicht, en ik denk ik zet ‘m in z’n vrij. Lukt. Maar toen het licht op groen sprong en ik wilde gaan rijden, kreeg ik de versnelling niet in de Drive-stand, wat ik ook probeerde. Nou is die versnellingspook niet van het ouderwetse type dat met stangen en koppelingen een aantal tandwielen met elkaar in nauw contact brengt; nee, het is elektronisch. Lichtvoetig als de aartsengel Gabriël, maar je krijgt dus geen respons vanuit die versnellingsbak dat je iets verkeerds doet. Hij doet gewoon niets.

Ondertussen stond ik dus bij dat verkeerslicht, iedereen vóór mij was allang thuis aangekomen en zat achter de piepers, terwijl die achter mij ook wilden aanschuiven. Paniekverlichting aan, ten teken dat niet alles even in orde was als ik me zou wensen, en de ongeduldige dazen stoven mij meteen voorbij. En opeens had ik een ingeving, een Helder Ogenblik, een brainwave: bij het inschakelen van enige versnelling, drukke men gelijktijdig op de voetrem. Voetrem ingedrukt, schakelpookje met twee vingers naar links en omlaag, en hatsikidee, daar was de D geactiveerd. Ik kon zelfs nog door hetzelfde groene licht.

Aan de slag

Vandaag dus productief rijden. Koffie gehaald bij de Statoil, nu nog gratis met mijn 2012-koffiebeker, over dik een maand moet ik een nieuwe kopen (à raison van kr 149, voor een jaar lang onbeperkt koffie tappen). In de taxirij op Flesland, kort rijtje gelukkig, dus al gauw aan de beurt: twee Finnen die naar de snelboot moesten. En toen we op weg waren, wist ik niet meer hoe ik een rit moest starten op de taxameter! En met al dat geklungel had de meter een standaard-minimumrit geregistreerd, afgesloten en naar de centrale verzonden. Terwijl ik van niks wist. Dus kr 97 omzet, zonder een kroon te vangen. Maar de volgende poging ging gelukkig wel goed.

Ik heb de Finnen ternauwernood op tijd bij de boot kunnen afzetten: dik drie kwartier van het vliegveld naar de stad – hetgeen normaliter 20 tot max 30 minuten duurt – geeft aan dat het druk was, met hondeweer en avondspits en weekendspits. Maar hondeweer is ook taxiweer, dus ik ben achterelkaar bezig geweest met ritten, van 15 tot 19. Bijna een dagomzet in vier uur gescoord. Toen vond ik dat ik maar even aan mezelf moest denken, een echte pauze genomen (nieuw!), een biefstukje plus een selectie uit de saladebar plus een yoghurt-plus-nootjes gescoord en thuis gegeten.

Na het eten was het eerst wat stiller, tot circa 23 uur, en toen trok het weer aan. Veel heen en weer gereden – maar dat is inherent aan taxiën – en tegen 03en een bestelling. Een Zweedse dame, naar Florvåg op Askøy. Wat zal dat zijn? 20 km buiten de stad? Gezellig ritje. Dame converseerde, ik knikte en humde (meestal lukt het me aardig om Zweeds te verstaan, maar zij was een uitzonderlijke uitzondering), thuis gebracht, betaald, en weer op weg naar de stad.

Heer C

In Kleppestø (nog steeds op Askøy) aangeroepen door een drietal personen, in meer of mindere staat van alcohol. Eén jongedame A die niet meer op haar benen kon staan, een jongedame B die zowel zichzelf als dame A op de been hield, en jongeman C. Dame B verklaarde dat we naar …rdal gingen. Even dacht ik Lærdal, 150 km, maar het was Erdal, 5 km. Dame B wist dame A ervan te overtuigen dat het niet opportuun was om nu te gaan kotsen, en we wisten Erdal al gauw te bereiken. Op de vraag van dame B aan heer C waar hij dacht te gaan overnachten, meende heer C dat de dames daarvoor zeker wel een oplossing konden bedenken. Dame B, die opmerkelijk overzicht had over dame A en de strapatsen van heer C, wist hem van het tegendeel te overtuigen. De dames stapten uit en betaalden. En toen zat heer C bij mij in de auto.

Hij vroeg mij of ik terug ging naar de stad. Ja, zei ik. Mag ik meerijden? En ik was helder van geest genoeg om door te hebben dat hij daarmee bedoelde “zonder te betalen”. Ik heb hem toen duidelijk gezegd: Het is ofwel meerijden tegen betaling ofwel lopen. Mompel, mompel, mompel. Dan start ik nú de taxameter, zeg ik. Ja, zegt ie.

En we rijden terug naar de stad, terwijl de taxameter netjes de kronen en kilometers en minuten wegtikt. Nee, hij hoefde niet naar een speciaal adres, het centrum was goed genoeg. Dus ik vind een plek waar ik kan staan, stop de auto, stop de taxameter, en zeg: dat is dan 557 kronen. Hij doet zijn deur open, stapt uit (naar ik aannam om beter bij zijn portemonnee te kunnen), en loopt weg. Rustig, kalm, maar wel wég, de Torgallmenningen op, de grote voetgangerzone midden in het centrum.

Ik zie dat zo gebeuren, en denk bij mijzelf: ik laat me geem 500 kr door de neus boren. Ik slinger de auto in zijn versnelling, geef een dot gas en een slinger aan het stuur om lantaarnpaal en bloembak te ontwijken, en draai de Torgallmenningen op, tot vóór de 7Eleven daar. Ik stuif de auto uit, en zie heer C daar tussen de mensen voor de 7Eleven. Hij ziet mij, en zet het op een lopen. Gelukkig staan er ook twee wachters (of heten dat wakers, van die Securitas-boys met oordopjes en sportschool-spierballen) die mij aankijken en vragen: Smeert-ie ‘m? Ja, zeg ik, hij is mij kr 500 schuldig. En die twee wachters achter hem aan, terug de hoek om, door de Strandgaten, en gedrieënlijk verdwijnen ze om de volgende hoek.

Terwijl ik ze nakijk, word ik aangestoten door weer iemand anders, “kijk eens naar je auto”, en ik zie hoe die langzaam, maar verdraaid zeker, achteruit rolt, op weg naar de grote weg en het kruispunt. Ik trek een sprint (en waarschijnlijk een kuitspier naar de gallemiezen), en weet nog op tijd mijn been naar binnen te steken en op de voetrem te drukken. Nu neem ik even de tijd om met de hand de versnelling in de P-stand te zetten en de voetbediende handrem te activeren.

Terwijl ik aan de praat ben met omstanders en uitkijk naar waar het drietal uit het zicht in verdwenen, komt opeens een van die wachters van de andere kant, of ik hem maar even wil volgen naar de politiepatrouille aan wie zij heer C hebben overgedragen. Hij beweerde dat het allemaal een misverstand was en zei dat hij natuurlijk wilde betalen voor de rit.

Toen hij onder het toeziend oog van de politieman zijn schuld had voldaan, en ik de toedracht nog eens uitvoerig uit de doeken had gedaan, mocht ieder zijns weeg gaan.

Mijn weeg ging naar huis. Mijn dagtaak zat erop, mijn portemonnee is aardig gevuld, mijn kuit doet gemeen zeer, en het wordt tijd om te gaan tukken.



Zaterdag 31 december 2011

Nederbergenser Posted on 31 Dec, 2011 14:04

Brief aan zussie

Voordat je wegglipt tussen allerlei andere nietszeggende mails en het jaar ook niet meer is wat het geweest is, een paar woorden terug…

Nee, niet tangoënd door de sneeuw. De sneeuw was van korte maar hevige duur, en is ondertussen al weer weg. Weermatig hebben we nog wel drie stormen met orkaankracht binnen 48 uur hier op de westkust gehad, maar behalve dan dat 100000 mensen verscheidene dagen zonder stroom (en dus verwarming) en telefoon hebben gezeten, dat veerboten, vliegvelden en bergovergangen moesten sluiten, dat her en der steen- en modderlawines wegen versperden en hele dorpen van de buitenwereld isoleerden (de weg van Stongfjorden naar Førde gaat vanmiddag pas weer open), hebben we er in Bergen weinig last van gehad.

Ik heb de Kerst in redelijke rust en gemoedelijke sfeer doorgebracht.
Was uitgenodigd bij wat ik eigenlijk schoonmoeder zou kunnen noemen aan de kerstdis op kerstavond.
Kerstmis is hier dus vooral kerstavond, de beide dagen erna (die voor mijn gevoel de kerst uitmaken) is meer voor het uitbuiken.
Een kerstdis in de noorse goede zin des woords: pinnekjøtt (het gekende dode uitgedroogde schaap), kålrabistappe (puree van koolraap), aardappelen (gewone, nee liefst mandelpotet = amandelaardappel, geschild maar laat die pitten maar zitten, en gekookt) gelardeerd met ribbefett (het vloeibare vet van de varkensrib-met-zwoerd dat een alternatief kerstgerecht is). Vloeibaar vergezeld van juleøl (speciaal kerstbier dat de firma Hansa – en alle overige brouwerijen overigens evenzeer – jaarlijks op de markt brengt) of julebrus (speciale kerstfrisdrank). Ze weten het wel uit te buiten/baten, de hele kerstgedachte.
Na den disch even afzakken op de bank, maar daarna werd de kerstboom naar het midden van de kamer gedirigeerd, iedereen verzamelde zich eromheen en al kerstliedjes zingend werd er rond de boom gedanst. Pas daarna was het pakjestijd. Geen kolossale pakken als breedbeeldtelevisies of gourmetstellen, maar een eenvoudige wollen onderbroek (nee, niet handgebreid) of een doosje chocolade. Pas daarna terug aan tafel voor de koffie, met gebak en de gekende zeven soorten koekjes die traditiegetrouw voor de kerst gebakken behoren te worden.

Vóór ik ter kerstdis ging heb ik nog gewerkt, had immers gewoon dagdienst, maar omdat het een ongewone dag was, heb ik ongewoon gewerkt. Begon om 12 uur, tot 17 uur zoals afgesproken. Tegen die tijd gaat sowieso het hele land dicht: alle bussen gaan naar de garage, benzinestations gaan dicht, ook die met 24u-service, echt, het hele land staat stil.
Maar ook overdag is het niet echt denderend: in die vijf uur dat ik beschikbaar was, heeft slechts één persoon van mijn diensten gebruik gemaakt. Eén. Omzet kr 300. Kan erover niet naar huis schrijven want een postzegel is duurder.

Maar ik had die dag erg last van mijn linkeroog. Het gevoel alsof er een zandkorreltje onder je ooglid zit. Het komt wel vaker voor na het opstaan, en verdwijnt dan meestal wel in de loop van de dag na douchen en knipperen. Deze niet, het bleef irriteren. Niet zo erg dat ik er niet mee kon rijden, maar gewoon erg vervelend. Was om 14 uur wel al even bij de Doktersdienst langsgegaan, maar daar was een wachttijd van twee tot drie uur, en dat wilde ik niet doen, want stel je voor dat het druk zou worden. Maar na het eten was de irritatie nog steeds zo erg dat ik besloot om me alsnog bij de Dokterdienst te melden. Ingeschreven (zo handig, als je je persoonsnummer heb opgegeven, komen al je gegevens in één keer boven water), mocht in de wachtruimte plaatsnemen, en na een kwartier mocht in verder naar een consultatiekamertje. “De dokter komt, maar het kan even duren”. Terwijl uit de ruimte naast mij geluiden opstegen van een man in hevige barensnood, had ik uitgevonden dat de Stoel een verstelbare rugleuning had, had ik de hoofdverlichting uitgedaan omdat het felle licht zeer deed aan mijn oog en had ik mij neergevleid in afwachting van de dingen die komen gingen. Het ding dat komen ging, was de dokter en zij kwam na zo’n twee uur. Eerst wat verdovingsdruppels en na enig zoeken, met contrastvloestoffen en zo, vond zij in een hoekje een beschadiging / irritatie / ontsteking. Beetje zalf op het ooglid, grote bandage over het oog, recept in de hand stond ik tegen middernacht weer buiten. Had ooit nog het plan gehad om nog wat ritten te doen naar het kerstmaal (het scherm van de taxameter stond blauw van de bestellingen die op uitvoering wachtten) maar ik vond een eenogige taxichauffeur niet vreselijk vertrouwenwekkend en helemaal 100% optimaal zat ik ook niet in mijn vel. Dus maar naar huis.
Op mijn Eerste Kerstdag heb ik de tocht naar de stad aanvaard om bij de dienstapotheek mijn antibiotische oogdruppels te halen. Drie dagen lang om de twee uur, en daarna nog één keer daags (which reminds me …). Per openbaar vervoer wegens de ooglap, en na drie uur was ik weer thuis.
Verder heb ik (eindelijk) mijn winterbanden omgelegd: ik gebruik mijn privéauto eigenlijk zelden dus het was er gewoon nog niet van gekomen. Maar nu moest het want ik moest de meisjes ophalen. Pokkenweer, dus weinig zin om me door-en-door nat te laten regenen, dus de banden achterin gegooid, mijn berg afgereden naar mijn winkelcentrum, en daar op de lege, onderste parkeerlaag, droog, met egale ondergrond en verlichting de bandjes gewisseld.

Weer thuisgekomen mijn eigen kerstdiner gemaakt: een mooi stuk fricandeau aan het spit geregen en onder de grill gehangen, de aardappelgratin in de oven, de bloemkool-broccoli mix in de pan, de champignon-roomsaus opgewarmt en de fles wijn opengeschroefd. Een smaakvollere maaltijd dan de dag ervoor, als ik het mag zeggen.
Tweede Kerstdag de meisjes opgehaald, de dagen erna naar de Peperkoekstad in het centrum, naar de bioscoop (waren de dametjes nog niet eerder geweest, wel een film gezien in het Grendahus in Holmedal van de Rondreisbioscoop die op het platteland actief is), naar het zwembad, een dagje thuisspelen, en vrijdag weer overgedragen aan £.

En nu is het Oudjaarsdag. Had me voorgenomen om om 12 uur te beginnen, maar het is inmiddels bijna 14 uur dus ik moet me haasten.

Ben zo onpersoonlijk geweest om niet alleen jou, zusjelief, te antwoorden maar om er meteen een tlog-verhaaltje van te maken. Soms gaat het zo in het leven.

Anyway, ik wens jou, en allen die mij via de tlog volgen een genoeglijke oudejaarviering, en al het goede wat een nieuw jaar een mens kan brengen.



Dinsdag 13 december 2011

Nederbergenser Posted on 13 Dec, 2011 01:06

Donderdag 8 december 2011

Ik wilde me eigenlijk verontschuldigen voor mijn lange afwezigheid, maar bij nader inzien heb ik daar geen zin in: als ik geen zin / tijd / mogelijkheid heb om iets te schrijven, dan moet dat maar gewoon zo zijn. Ja, het knaagt wel aan mijn geweten omdat ik beloofd heb dat …. Soms lopen de dingen gewoon anders.

Ik zal wat flarden noteren, er zijn wel wat dingen te vertellen, al is de chronologie misschien niet optimaal.

Winter

Eergisteren was het zover: de eerste dag met sneeuw. Tot eergisteren hebben we herfstachtig weer gehad, met een aantal stormen die de kust hebben geteisterd, en temperaturen boven de 10°. Maar eergistren was de wereld opeens wit, 15 cm verse sneeuw. En iedere keer worden de Bergenseren erdoor overvallen. Er schijnen nog steeds mensen rond te rijden op zomerbanden, hoewel de winterbanden vanaf 1 november verplicht zijn, en ook vele buitenlandse vrachtwagens zijn onvoldoende “geschoeid” om de noorse winterwegen aan te kunnen. En met zomerbanden en 30 tom lading kom je een vers besneeuwde helling niet op, dus die komen stil te staan, og belanden tegen de bergkant, of als het even tegen zit, in de diepe kant. En dan staat al het verkeer erachter stil, omdat de meeste wegen tweebaans zijn en weinig tot geen plaats bieden om er langs te komen (berg aan de ene kant, diep aan de andere kant).

Toen ik startte tegen drieën, ging ik op weg naar de stad, en kreeg al direct een vrachtje binnen, op te halen in Laksevåg. Ik kwam daar redelijk op tijd aan, doordat ik via sluipweggetjes binnendoor kon. De meneer moest naar Flesland, en had daarvoor één uur uitgetrokken. Nou moet dat normaliter genoeg zijn, enkeltje Stad – Flesland is crica 20 minuten, maar nu werd het twijfelachtig. Vanuit Laksevåg dat net buiten het centrum zijn er drie routes naar Flesland: via rv555, Bjørgeveien en Knappetunnel, via Fyllingsdalen en Knappetunnel en via Danmarksplass en de snelweg langs winkelcentrum Lagunen.

Ik had de radio op NRK P1 (natuurlijk) en kreeg de verkeersinformatie mee: Rv555, de weg naar het grote eiland Sotra in het westen, stond vast vanaf de Sotrabrug tot aan de stad. En dat is dik 7 km. En toch koos ik die richting, omdat we maar een klein stukje die richting op moesten op weg naar de Bjørgevei, en vaak de oude weg blijft doorstromen als het op de grote weg stilstaat. Maar niet vandaag: na 1 km stond ook de oude weg bomvast.

Stante pede omgekeerd, op weg naar alternatief 2, dat eigenlijk geen alternatief was omdat ik bij het aanrijden met eigen ogen had gezien dat de radio gelijk had: het hele Fyllingsdal stond vol, vanaf de Løvstakstunnel tot en met de Knappetunnel. En daar is weinig sluipmogelijkheid, dus optie verworpen, en meteen door naar optie C.

Optie C is de meest tegenstrijdige mogelijkheid om te kiezen: het Danmarksplass in de spits staat op gewone dagen al vol in alle richtingen, dus op deze sneeuwdag moest het dus nog wel erger zijn. Maar ik wist een weggetje waarmee ik het Danmarksplass zelf kon ontwijken en een stukje verder de grote weg op kon. Wel met risico, want dat weggetje ging langs de bergflank en heeft meestal maar één rijstrook beschikbaar om te rijden, de andere staat vol met geparkeerde auto’s. En natuurlijk belandden we achter een stadsbus (ja, die rijden ook op éénstrookswegen), en natuurlijk stieten we op de tegenbus, en stonden we een paar (lange) minuten stil omdat onze richting niet door kon omdat de andere richting niet door kon omdat wij niet door konden. Catch 22 of zoiets. Ik ben een stukje achteruit de stoep op gereden zodat de tegenbus zich erlangs kon wurmen, zodat het rijtje achter de tegenbus erlangs kon, zodat ons rijtje kon rijden en wij weer op weg waren. Onze bus bleef voor ons rijden, moest wel stoppen bij zijn haltes, maar wist door zijn imposante afmeting wel tegenliggers in de kant te verwijzen.

En zo kwamen we bij de grote weg. Nou ja, geen autostrada, maar in elk geval vier rijstroken, en een soort van snelheid. Daarna weer een beslispunt: neem ik mijn tweebaans afstekertje die naar / door de Knappetunnel voert (die volgens de radio ook vast stond), of ga ik verder over de vierbaans motorweg? Ik besloot voor het laatste, en had daar na twee minuten al spijt van, want toen stuitten we op een muur van rode achterlichten. Veel volk dat de afslag richting Stavanger moest hebben, volk dat ook die richting moest maar via de “vrije” linkerbaan de wachtrij rechts voorbij reed en op het allerlaatste moment probeerde zich in de rechterrij te wurmen (hetgeen dus zowel rechts als links voor oponthoud zorgde). Daarna weer een muur met rood voor de rotonde bij grootwinkelcentrum Lagunen, daarna weer een bij de volgende rotonde, en daarna een redelijk vrije baan op de Flyplassveg, maar dat moet zijn omdat die baan is gereserveerd voor bus en taxi en auto’s met 2+ inzittenden.

De reis Laksevåg – Flesland had dik een uur geduurd, maar mijn passagier hoopte dat zijn vlucht evenzeer vertraagd was omdat de enige baan gesloten was omdat ook daar sneeuw geruimd moest worden. Maar mijn eerste rit had dus al meteen kr 600 op de teller geponeerd.

[Het is ondertussen maandag 12 december 23:32 geworden]

Op Flesland stond ondertussen een rij met mensen op vervoer te wachten. Maar omdat we van de uitstapplaats niet rechtstreeks naar de instapplaats mogen rijden – het kan wel, maar we moeten om de parkeergarage heenrijden zodat we achter in de taxirij kunnen aansluiten en niet voordringen ten opzichte van collega’s die wél netjes rondrijden – ben ik even bij de Statoil langsgegaan voor een kop koffie.

De Statoil benzinestations bieden houders van een Statoilkop onbeperkt gratis drinken aan. Die kop is voor kr 149 te koop, een jaardeksel kost kr 49, een losse kop koffie kr 20, en mijn gemiddeld verbruik is zo’n zes koppen per dag, dus reken maar uit. Vorige week had ik het jaardeksel voor 2012 aangeschaft, bij mijn speciale kop (ze brengen af en toe speciale series koppen uit, en vorig jaar zomer was er een serie met verkeersborden, Inhaalverbod, Snelweg, 50km, en zo voorts, en ook een met Taxi-standplaats, en die had ik mezelf aangeschaft. Ben tenslotte taxichauffeur, nietwaar?), en vervolgens ben ik doorgereden naar het Bassin, zoals de opstelplaats voor taxi’s vóór de eigenlijke standplaats wordt genoemd. Daar heb ik mijn kop koffie op het dak gezet, een peuk gedraaid en opgestoken, en toen opeens de wachtrij verminderde moest ik dus rap aanschuiven, en pas later ontdekte ik dat met koffiekop plus de zich daarin bevindende koffie verdwenen was. Eventjes mijn kop kwijt dus. Volgens mij was dat zelfs op de sneeuwdag, want ik herinner me nog dat ik een hele tijd op een droogje heb gereden omdat het er maar niet van kwam om eventjes te stoppen voor een nieuw koffiesetje.

Op Flesland dus, waar nog steeds een rij wachtende mensen stond. Toen ik aan de beurt was, was daar een meneer met een grote platte wagen met bagage. Een conculega met een Prius kon hem niet bergen, en ik dus wel: mijn achterbank kan plat. En een platte achterbank betekent Tax2. En Tax2 tikt bijna anderhalf keer zo hard als Tax1. En de meneer moest dus naar de stad. En ik moest gniffelen want dat werd een lange rit met al die vertraging door de sneeuwfiles en zo. Ik vertelde ‘m van de chaotische toestanden, maar hij zei dat ie toch naar de stad moest. We hebben een uur langs buitengemeen interessant gepraat: over Nederland, over zijn muziek, over taal, van alles en nog wat, boeiend en gezellig; en na een uur stonden we in ’t centrum voor Hotel Norge waar hij de verschuldige kr 900 netjes betaalde.

Terwijl ik bezig was om mijn achterbank weer overeind te helpen, werd ik aangeschoten door een meneer, met de vraag of ik ledig was. Hoe zeg je dat in ’t nederlands eigenlijk? Een taxi is bezet of … vrij? Anyway, ik was beschikbaar (terwijl twee minuten lopen van Hotel Norge een standplaats is, maar dat heb ik ‘m maar niet verteld). De mijnheer moest naar het Gezondheidscentrum op Lagunen, en Lagunen is het winkelcentrum aan de voet van mijn berg, dus – normaliter – ook 10~15 minuten buiten de stad. Nu dus véél langer.

Om een lang verhaal kort te maken: het werd een lange, drukke dag. Hoog bezettingpercentage (dat wil zeggen kilometers op de meter in verhouding tot onbetaalde kilometers), volcontinu achter elkaar doorrijden. Ik geloof dat ik mijn eerste koffie pas om 19 uur naar binnen kon gieten. En de meter wees dik kr 4500 aan aan ’t einde van de dag.

Julebordseizoen

Het Julebordseizoen is dus ook begonnen. Julebord, letterlijk kersttafel, is eigenlijk een broertje van de rijsttafel, het gaat niet om het meubelstuk maar om hetgeen erop staat. In het geval van Noorwegen dus pinnekjøtt (uitgedroogd schaap), svinneribbe (de buitenkant van een varken, inclusief zwoerd, die volgens de regelen der kunst knapperig gebakken hoort te worden), kålrabistappe (tot moes gekookte koolraap), ertestuing (tot moes gekookte groene erwten), surkål (zuurkool, maar dan zonder de aardappelpureestamppot), en het geheel aangelengd met hoeveelheden bier en akevit. Grote hoeveelheden, want de meeste noren komen er niet ongeschonden vanaf.

Een vrijdagavond (weet niet meer welke), rond een uur of middernacht, een echtpaar, hij in redelijke staat van nuchterheid, zij in redelijke staat van beschonkenheid. Hij helpt haar de auto in, ik rij ze naar huis, en terwijl hij de betaling met mij regelt, was zij vast uitgestapt. En dat had ze nou niet moeten doen, want toen ik uit mijn linkerraampje keek, zag ik madam daar languit op de grond liggen. Heb nog even niks gezegd (eerst die betaling afronden, nietwaar), maar toen snel met Hem uitgestapt om de schade op te nemen, want Zij had zich niet meer bewogen. Nou was het ook geen gemakkelijk uitstap: het was wat glad, het wegdek zat vol gaten, en de inrit naar hun huis was dus scheef in diverse richtingen. En ze was dus bovenop een muurtje beland – ik geloof dat ik in nuchtere toestand moeite zou hebben om me op dat muurtje staande danwel liggende te houden, maar dat ter zijde. We hebben haar voorzichtig overeind geholpen (terwijl ze eigenlijk niet wou), en moesten constateren dat ze een heftig bloedende wond boven haar wenkbrauw had. Hij pakte zijn zakdoek en begon meteen te vegen en te poetsen (terwijl ik hooguit wat gedept zou hebben), maar samen hebben we geconcludeerd dat Ze toch maar even wel bij de Dokterspost langsmoest. Dus hup weer de auto in, met vreselijke rode bloedvlekken op haar mooie witte blouse, en op weg naar de Legevakt (lege is dokter, vakt is wacht). En weer betalen. Gelukkig was het nog vroeg in de nacht, half een, dus er was een kans dat ze voor daglicht weer naar buiten konden. Nee wacht: ze waren om half vier weer thuis, want toen kreeg ik een berichtje wie dat echtpaar naar dat en dat adres had gereden, want meneer was zijn bankkaart kwijt. Ik heb nog in de auto gezocht, ik ben de volgende ochtend bij daglicht nog langs de pløek des onheils gereden om te kijken of ie daar lag, maar tevergeefs.

Over achtergelaten spullen gesproken: na rit 7 in een Julebordnacht, meldde een klant dat er een camera op de achterbank lag. Als het zo vreselijk druk is, heb ik geen tijd om de auto te inspecteren na een rit, dus dat kwam als een verrassing voor me. Goed op de camera gepast (het was een dikke digitale spiegelreflexcamera met extra lens), de volgende dag te bestemder plaatse afgeleverd, en een dikke plak chocola en een briefje van kr 200 fooi gekregen.

Wat nog meer?

Twee jonge meiden die instappen, rond een uur of 21. Bankkaart vergeten, melden ze. En je bankkaart geldt hier ook als ID-bewijs en vele kroegen eisen legitimatie als je binnen wilt komen. Dus dat zou een waardeloos avondje stappen worden, als je (a) nergens binnen komt en (b) niet kunt betalen. Dus dan moest er maar een taxiritje naar huis vanaf. Voor de deur aangekomen gaat de een naar binnen, en de ander blijft wat rondwaren. Ze was niet helemaal fris meer, dus hoe ze aan die drank is gekomen, weet ik niet, misschien op Vorspiel geweest. Dame 1 komt weer naar buiten, Dame 2 is ondertussen wat afgedwaald. Dame 1 heeft haar lidmaatschapskaart boven gevonden, lag op het kastje bij de deur, en Dame 2 blijkt ondertussen dus ook haar bankkaart weer gevonden te hebben: ze had ‘m uit voorzorg in haar bh verstopt en was dat helemaal vergeten. We hebben de hele weg terug naar het centrum gelachen, en ik mocht het aan niemand vertellen. Dus jullie weten van niks, hoor.

Nog één dingetje dan

Mijn auto is dus van half januari 2011, dus dat zou je toch redelijk nieuw mogen noemen. Maar op een gegeven moment, het was een donderdag, hoorde ik een raar geluid van de rechtervoorkant, als ik harder dan 80 reed. Nou mag dat sowieso niet, maar het wil per ongeluk nog wel eens gebeuren. Vooral in tunnels was het erg hoorbaar, aan de rechtervoorkant een geluid als van een zeilboot, alsof er een zeil in de wind aan het wapperen was. Ik had de rechterkant al visueel geïnspecteerd –Ik heb even gekeken – maar ik zag niks bijzonders. Ik moest de maandag erna toch bij de dealer langs om een datum voor de 60.000 beurt af te spreken, dus dat zou ik dat mooi even aankaarten. Maar de dag erna, op weg naar Askøy, over de snelweg, werd het geluid weer erger. Geprobeerd de snelheid wat te laten zakken zodat de klanten het in elk geval niet hoorden, maar in de Lyderhorntunnel werd het opeens oorverdovend en even buiten de tunnel was er dus een HOMP. En in mijn spiegel zag ik dat er iets op de weg achterbleef. Maar de auto bleef gewoon rijden, het was dus geen wiel wat ik mistte, en het flappergeluid was dus ook over, dus het leek wel postief. Op de terugweg zonder klanten nog even hetzelfde stukje gereden om te zien of ik iets kon terugvinden van wat er dan ook maar onder de auto vandaan gevallen zou kunnen zijn, maar ik vond niks. Het moet het binnenscherm van het rechtervoorwiel geweest zijn, althans dat is wat ik de dealer heb verteld. En hopelijk kunnen ze dat woensdag fixen als de auto voor zijn service komt.

Ik stop er nu mee: volgens Word heb ik al vier pagina’s volgeschreven.

Overigens is de koffiedate waar ik twee afleveringen geleden over schreef, een succes geweest: we zien elkaar vaker, zijn samen uiteten geweest, ik heb eten voor haar gemaakt, zij heeft eten voor mij gemaakt, we zijn samen ter tango geweest. Zou zo maar wat kunnen worden …



Dinsdag 01 november 2011

Nederbergenser Posted on 02 Nov, 2011 00:51

We naderen de datum 11-11-11. Zomaar 🙂

Wat hebben we te melden? Weet ik veel, ik brabbel maar wat weg. Nou nee, ik heb wel leuke dingen gedaan afgelopen weekend.
Onze vrinden in Stongfjorden, Synne en Einar, hebben naast hun huis iets gebouwd. Enkele jaren geleden al, maar toen stond ik in de winkel aleen maar te winkelen, en kon ik alleen maar vrachtwagens en bouwvakkers zien. Het is een soortement van uitgaansgelegenheid annex conferentiezaal annex appartement geworden, met daarnaast nog een apart gebouwtje (met een voor mij onbekend doel) en daarnaast een openlucht bubbelbad.

In de onderste verdieping is dus de uitgaansgelegenheid, of misschien is zelfs dat woord verkeerd. Er staan vier grote, ronde tafels die ieder negen mensen kunnen huisvesten, er is een bar (hoewel daarvandaan geen drank geserveerd wordt), en er is een ruimte die als podium dienst kon doen.

Het geheel gaat door het leven als het Sunnfjord Geo Center. Einar is immers geoloog van professie, en in dat cnetrum wordt geologie onderwezen / verluchtigd on der het genot van middeleeuwse maaltijden. De inrichting is namelijk ook middeleeus: ruwhouten tafels, nog ruwhouterige stoelen – die per stuk wel heel-erg-veel wegen, dus je gaat niet even van tafel om naar de wc te gaan -, glaswerk met middeleeuwse motieven, bierkroezen van ruw aardewerk.

Anyway, deze avond, zaterdagavond dus, was er een optreden van Larkin Poe. Deze band bleek te bestaan uit twee (jonge)dames, vroegtwintigers, die de voorgaande zes jaren met hun oudere zuster optraden, en toen zus voor huwelijk en studie koos, voor zich begonnen, met twee heren ter begeleiding. De dames bespeelden de elektrische mandoline en gitaar, respectievelijk de lapslide en de bojo, beide gitaarachtige instrumenten die horizontaal bespeeld worden met tokkeldingen aan de vingers en een slider aan de linkerhand. Hun muziekstijl was evenzeer opmerkelijk: prachtige stemmen, eigengeschreven nummers, en – in mijn optiek – redelijk heavy. Een van hun nummers was ook door Jimmie Hendrickx gespeeld. Eens kijken of ik een YouTubeje van ze kan vinden ….

Hier is de Sea Song of kijk op hun website. Eigenlijk is deze nog leuker …

Ze treden trouwens donderdag 10 november op in de Melkweg, en dan krijg je Elvis Costello er nog bij ook!

De dames hadden de avond tevoren ook al in Stongfjorden opgetreden, en omdat ze erg onder de indruk waren van de entourage (ze traden in middeleeuwse kleding op), hadden ze ter plaatse besloten om hun live-dvd daar op te nemen. We moesten dus extra enthousiast klappen. Vond het trouwens wel opmerkelijk dat ze voor die dvd geen grote filmcamera’s gebruikten, maar “doodgewone” digitale spiegelreflekscamera’s. En het geluid werd bestuurd vanaf een iPad 🙂

Het was dus middeleeeuws eten – ik heb het menu nog ergens, maar dat ergens is niet nader te preciseren, dus daar alten we het bij – de eerste set muziek, het dessert – rozenpudding met gekristalliseerde rozenblaadjes – de tweede set met muziek, daarna een aantal encores, een meet & greet waarbij iedereen op de foto mocht met de dames (de achtergrondmannen waren ondertussen al lang aan het bier), en natafelen met drank en speciaal voor SGC gebrouwen peper/chili-akevit, die in speciale glaasjes in één keer achterovergekieperd moest worden. Men zei dat het alles zou genezen. Nou ja, het brandt gewoon alles weg.
Maar het werd een lange avond, met steeds minder deelnemers, maar een gelijkblijvend alcoholpercentage.

Om half vier (zomertijd, het is niet verstandig om aan je horloge te draaien als de wereld ook al draait) kuierde ik weer door de regenachtige duisternis van Stongfjorden. Dat had ik eerder gedaan, al was het tijdstip variabel. Ik had onderdak gevonden in het appartement onderin het (voormalige) huis van Arild, tegenover ons (voormalige) huis. Daar stond een bed, daar was een douche, dus dat was voldoende.

Des zondags ben ik teruggereden in de ernstige regen. Ondanks het wiswas van de ruitenwissers kon het toch genieten van de prachtige laatherfstkleuren van de bossen onderweg, en de ontzaglijke hoeveelheid water die van de berghellingen naar beneden kwam. De auto begint in steeds heviger mate kuren te vertonen: als ie een helling op moet, lijkt het alsof de brandstoftoevoer verstopt raakt. Soms, als ik tijd heb, kan ik proberen gas terug te nemen en het voorzichtig nog een keer proberen, maar meestal moet ik een versnelling terug zodat ik in elk geval boven kom. Maar ik ben in elk geval thuis gekomen. Heb onderweg naar mijn grote kleine meid gefeliciteerd met haar negende verjaardag. Had oorspronkelijk het plan om mijn bezoek aan Stongfjorden te combineren met een verjaarsbezoek in Holmedal, maar ik had dat niet met £ overlegd, zodat die met de meiden een ander tripje had gepland en ze dus niet thuiswaren. Communicatie, moet ook ik aan werken 🙂

Ik laat het hierbij, moet morgenochtend weer kleine Ivar naar school rijden …



Dinsdag 25 oktober 2011

Nederbergenser Posted on 25 Oct, 2011 12:37

Een zonnevlekexplosie op 24 september zorgde gisteravond voor ongewoon kleurrijk noorderlicht over heel Zuid-Noorwegen. Bij mij op mijn berg was het niet zo spectaculair, maar volgens de Waarschuwingsdienst kan het licht zich de hele week nog voordoen, en zich zelfs uitstrekken tot Noord-Duitsland en Londen. Dus in principe zou het in Nederland ook te zien moeten zijn. Vannacht en de komende nachten even de blik ten hemel wenden dus …

Zie meer foto’s in de Bergens Tidende



« PreviousNext »